إبشيهى 2 / 387 ( باب 82 ) ؛ صبح الأعشى ، قلقشندى 9 / 80 - 81 به نقل از الترسّل ابو الحسين بن سعد ، و صناعة الكتاب ، نوشتهء ابو جعفر النحاس ؛ إمتاع الأسماع ، مقريزى ( خطّى كوپرولو ) ص 1041 ؛ المجموعه ( نسخهء خطّى در كتابخانهء قسطمونى در تركيه ، به شمارهء 1040 ) كه در سال 986 نوشته شده است ؛ رسالهء سوم اين مجموعه ؛ الأكوع الحوالى ، ص 135 وى به تحفة الذاكرين شرح عدّة الحصن الحصين ص 225 ، ارجاع داده و سپس گفته است : اين روايت را حاكم در المستدرك و ابن مردويه نيز آورده‌اند ؛ و حاكم گفته است : آن ، غريب حسن است . به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر از محمّد پيام‌آور خدا ، به معاذ بن جبل : درود بر تو ، من همراه تو ، آفريدگارى را مىستايم كه جز او خدايى نيست . امّا بعد : خداوند ، پاداش بزرگ و شكيبايى به تو دهاد و سپاسگزارى ، نصيب ما و تو گرداناد . بىگمان ، جانهاى ما و كسان ما ، دارايى و فرزندان ما ، از بخششهاى گرانمايهء خدا و امانتهاى سپردهء اويند كه تا زمانى معين ، ما را از آنها بهره‌مند مىسازد و در زمانى معلوم ، آنها را از ما بازمىستاند . سپس هنگام اعطاء ، سپاسگزارى و به هنگام ابتلاء ، شكيبايى را بر ما واجب ساخته است . فرزند تو ، از بخششهاى دلنشين و امانتهاى سپردهء خدا بود كه تو را با شادمانى ، از وجود او برخوردار ساخت و همراه پاداشى بزرگ ، او را از تو بازگرفت . اگر بردبارى كنى و خدا را در نظر گيرى ، درود و رحمت و راهنمايى خواهى يافت . اى معاذ ! هرگز دو خوى را در خود راه مده كه پاداش تو را تباه مىسازد و بر آنچه از دست داده‌اى ، پشيمان مىگردى . اگر از پيش ، به پاداش گرفتارى خود ، آگاه مىگشتى ، مىدانستى كه اين مصيبت ، در برابر آن پاداش ، ناچيز است . از اين رو ، آنچه را كه خدا وعده كرده است ، از وى بخواه . نيز بايد آنچه بر تو روى مىآورد ، دل‌آزردگى و اندوه تو را از ميان ببرد . چنان كه گويى نبوده است . و السّلام . ( 1 ) ( 6 ) فرمان پيامبر براى زاكانيان ( از مردم قزوين در ايران ) تاريخ گزيده ، حمد اللّه مستوفى ص 845 - 846 . ( آن را همچون پيمان پيامبر براى يهود مقنا ( بنگريد : پ 33 ) ، و پيمان وى براى ترسايان نجران